[Deze column verscheen in het decembernummer van 'Surf, Magazine over ICT voor onderwijs en onderzoek']
Ik snap dat de wereld kapot gaat. Ik ken de animaties van stijgende waterspiegels en ijsberen die hun jas uittrekken. Ik zag de film van Al Gore. Ook de voorloper daarvan, Gores Powerpoint-presentatie op TED.com. Én het vervolg, ook op TED.
De boodschap is me duidelijk. Geen uitleg meer nodig. Het wordt warm en alleen een groene deken van duurzaamheid kan ons nog redden. Gebeurt dat niet dan houden we over 100 jaar strandvakanties in Enschede.
Onze leefomgeving sterft, maar ik heb geen idee hoe ik haar kan redden.
Tien jaar geleden waren er twee studenten. Ze hadden een idee en tijd. Universiteit Stanford bood hen de middelen. Dit jaar draait dat uitgekristalliseerde idee, Google, ruim 20 miljard dollar omzet en biedt het wereldburgers antwoorden op vragen.
Als er een tijd was om studenten marktgerichter te leren denken dan is dat nu wel. Er zijn veel mensen zoals ik, mensen die wel mee wíllen helpen aan het terugdringen van het klimaatprobleem maar geen idee hebben hoe. Waar begin je? LED-lampjes heb ik al, auto rijden doe ik amper en de afwasmachine staat al een standje lager. Geen effect te zien.
Zijn zonnepanelen op het dak het antwoord of een kleine windmolen met de buren aanschaffen? Geen idee. In de hele discussie rondom verduurzaming ontbreken mij, en de meesten met mij, overzichten met keuzes en cijfers om beslissingen mee te maken. Informatie.
Als dat geen gat in de markt is.
Zelfs op IT-gebied is het Google dat de kar trekt, met groene innovaties in datacentra (België) en investeringen in geothermische en zonne-energie. Maar zijn zij de enige studenten op wie we kunnen rekenen?
–Erwin Boogert
Tagged: duurzaamheid, energie, hernieuwbare energie, surf

