Toegangskaarten kosten 750 euro. Geen start-up die dat kan betalen natuurlijk.

Dat bracht Erwin Blom tot het idee een soort prijsvraag uit te schrijven. Bedrijven en personen konden geld in een potje gooien, wat vervolgens verdeeld wordt onder start-ups die naar The Next Web willen. Aangezien er meer belangstelling voor kaarten was dan geld is de jonge ondernemers gevraagd een pitch video te maken. Internetters mogen stemmen op de besten, die vervolgens een toegangskaart krijgen. Dit is het idee.

Sinds zojuist is het mogelijk te stemmen. Het stemproces is verre van intuïtief, maar als je de aanwijzingen goed volgt is het goed te doen.

Ik heb alle video’s bekeken en besloot een ‘inhoudelijke’ stem en een sympathiestem te geven.

Gezien de geraffineerde en voortvarende wijze waarop Myngle (site) zijn het bedrijf aan het opbouwen is, stemde ik op hen (hoewel de video niet echt een spetterende elevator pitch is.

Mijn sympathiestem ging naar Jaap Stronks die Twitterscreencasting verzon (site) als argument om mee te dingen naar een toegangskaart. Stronks weet in het algemeen digitale multimediale middelen goed in te zetten in zijn berichtgeving op andere sites. De video zegt genoeg. Ik ben benieuwd naar zijn berichtgeving van The Next Web, want die hóórt te volgen op toewijzing van de toegangskaart.

De video’s staan rechts onder in de marge op de stempagina. Stemmen doe je vanaf hierrr, na registratie.

De enige drie andere diensten die in aanmerking voor een stem kwamen, zijn:

• Tweetburner
• Viddix
• Tipit.to

De video’s van deze 5 deelnemers:

Twitterscreencasting

Myngle

TipIt.to

Tweetburner

Zodra de stemsite het weer dit zal de video van Viddix hier te zien zijn.

Ik zal ook aanwezig zijn tijdens The Next Web, ping me eventueel ff via chat of e-mail.

Om twee uur afgelopen middag, in gesprek aan de telefoon, werd ik ruw gestoord door langsglijdende, gillende sirenes. Even was ik uit mijn concentratie, om vervolgens weer tot de orde van de dag over te gaan.

Niet al te veel later vroeg iemand wat er ‘daar bij jou in de buurt’ aan de hand was. Wat bleek? Een moord en een zelfmoord. Naar verluidt iets in de relationele sferen dat niet helemaal goed zat.

Zelfs de traumaheli is me volledig ontgaan.

Er gaan dagen voorbij dat ik minder dode lijken op straat tegenkom.

Hiernaast de foto die ik maakte met mijn N95 of hier een detailfoto van benen en pistool. “Het is net alsof hij onder zijn auto aan de motor ligt te sleutelen”, aldus een van de omstanders.

Kudo’s aan Deniz, een 12 jarige fotograaf. Op zijn jonge leeftijd toont hij de bevlogenheid die je volgens mij alleen bij talenten ziet. Hij bleef uren rondhangen op de p.d. in de hoop die ene foto te schieten, of meer. Let morgen goed op de onderschriften bij de foto’s in de krant over deze zaak.

Afsluitend: dit verhaal over dezelfde (zelf)moord op Geenstijl is klinkklare onzin. Nergens op gebaseerd, het geclaimde onethische gedrag wordt op geen enkele manier aangetoond. Ik zie een journalist die een nieuwsfeit vastlegt. Voor een club die goed de onderbuik een stem kan geven, is dit goed gerechercheerde verhaaltje net iets te ver gezocht en gewild vilein. Jullie kunnen beter dan dit.

Deze foto van News.com toont een typische balie van een Google-kantoor. Ook in Nederland, aan de Amsterdamse Zuidas (kaart), worden bezoekers ontvangen door dame/heer en een monitor op de balie.

Deze monitor toont de voorwaarden waaronder je het pand binnen mag. Na het invullen van je naam kun je aangeven of je akkoord gaat met deze entreevoorwaarden, of niet. Enkele voorwaarden: ‘Alles wat je hoort, is vertrouwelijk’ en andere zaken in de categorie: ‘Neem geen bedrijfsgeheimen mee’. Dit scherm lijkt sterk op het scherm met gebruiksvoorwaarden dat je ziet bij het installeren van een computerprogramma, de ULA.

Ga je akkoord met die entreevoorwaarden, dan krijg je een keurige badge uit de printer. Ga je niet akkoord, dan verschijnt er een dikke vette zwarte balk bovenaan je badge: ‘paria’.

Vreemde keuze van Apple, want de iPhone kan enkel overweg met het semi-’snelle’ Edge-datanetwerk. Niet met het snellere Umts.

Als je kijkt naar het type datanetwerken van O2, Orange en T-Mobile blijkt dat enkel Orange in Frankrijk een Edge-netwerk in bedrijf heeft. O2 en T-Mobile hebben helemaal geen Edge-netwerk.

Edge is, voor de duidelijkheid, het snelle broertje van Gprs en het langzame zusje van Umts. Zie het maar als snel inbelinternet. Enkel Telfort leverde het tot voor kort in Nederland, omdat het nog niet wilde investeren in dure Umts-technologie.

Bij de huidige technische stand van zaken kán Apple helemaal geen mobiele datadiensten zoals internettoegang en e-mail bieden aan Europese klanten op de schijnbaar geselecteerde partners. Op Orange-klanten in Frankrijk na.

In het reactiepaneel bij dit verhaal speculeerde ik erop dat O2 en T-Mobile hun netwerken zouden kunnen up- (of is het down-) graden naar Edge-technologie. Dat is wellicht een dure softwareupdate, maar eentje waar hordes klanten voor in ruil staan.

Gisteren liet columnist Robert Cringely het volgende ballonnetje op, helemaal niet onlogisch:

“(…) The question here is whether 3G is already built into the iPhones shipping now or whether it will require a new model? Given that it is coming so soon after the iPhone introduction, I can’t believe that even Steve would make us buy new phones. It is very likely that a firmware upgrade will awaken the 3G within all you iPhone owners.

And there’s that bump needed to make Christmas iPhone sales explode. Nobody likes the slow performance on the EDGE network, so jacking up the speed by 3 to 5 times will give people something more to talk about as well as making it even easier to give an iPhone to those you love. (…)“

Hoe dan ook, de 1e generatie iPhone gaat vermoedelijk aan mijn neus voorbij. Zojuist is de Nokia N95 aan het infuus gegaan voor wat elektronisch zuurstof. Waarom kiezen voor een toestel waarvan de batterij het bij intensief gebruik hooguit een dag doet?

Doorslaggevend:

• uitstekende foto- en videocamera,
• open besturingssysteem (Symbian),
• 128Kbps Telfort-internet voor EUR 10,- p/m, en
• goede synchronisatie tussen Macbook en telefoon van adresboek en agenda

Om de GPS-module hoef je het niet te doen. Uit de drie weken testervaring begin mei bleek me die zo tergend langzaam dat je hem niet als alternatief voor andere GPS-apparaten kunt omschrijven.

Sinds een paar uur ligt de machine klaar om onder het mes te gaan bij de Mac-slager. Met een beetje geluk is hij morgen voor 15:00 al weer terug. *houdt vingers gekruist*

Hopelijk is dit het laatste bericht over hardwareproblemen.

Update 121006: Uitstekende service van Bossina wat dat aangaat. Goed binnen de 24 uur is de gerepareerde machine retour.

.kmz-bestand

Van het een op het andere moment waren de sporen van de tsunami van de digitale aardbol verdwenen. Kennelijk had het bedrijf dat tot zijn Google-overname Keyhole heette kosmetische correctie aangebracht, zonder dat helder te melden in de changelog.

Vorige week donderdag sprak ik een tijdje met Michael Jones. Hij is de CTO van Google Earth. Desgevraagd bevestigde hij dat de tsunami-krassen van de digitale aardbodem waren verwijderd. Een satelliet had een kleine omweg gemaakt om nieuwe beelden te schieten. De reden daarvoor is me - dom genoeg - ontgaan.

Het is jammer dat er niet zoiets bestaat als een changelog van de wereld voor Google Earth. Dat zou niet alleen zicht geven op dit soort kleine correcties aan de wereld, maar op lange termijn ook zicht geven op zaken als ontbossing, verstedelijking, erosie, smelten van ijskappen, et cetera. Het idee sprak Jones aan, maar een dergelijk logboek staat voorlopig niet op de roadmap. Wel werd duidelijk dat het op langere termijn de bedoeling is dat niet enkel de wereldbol op zich, maar ook echt lijkende bebouwing in 3D (inclusief ‘textures’) op de digitale wereldbol geplot moeten kunnen worden.

.kmz-bestand

Het programma, in combinatie met de data layers en network links, ontpopt zich imho tot een alternatieve interface op internet, daarbij al dan niet puttend uit informatie op het web.

“(…) “Tweederde tot 80 procent van de traditionele journalistiek zoals die in Nederland nu nog professioneel werkt, is over tien jaar verdwenen. Met die boodschap ging Paul Molenaar, algemeen directeur van Ilse Media, gisteren in Utrecht de discussie aan op een bijeenkomst met journalistenbond NVJ.

Volgens Molenaar is te veel journalistiek, zo valt dagelijks te zien bij news.Google.nl een vorm van doublure. De onderscheidende factor, en daarmee de toegevoegde waarde, is te gering. Er wordt, alles bij elkaar, te veel voor betaald. Dat verandert, met een sanering tot gevolg.” (…)“

Kees Spaan, voorzitter van de Nederlandse Dagbladpers, kreeg vorige week zijn collega’s over zich heen toen hij in een interview met De Nieuwe Reporter stelde dat journalisten te veel betaald krijgen in verhouding tot de hoeveelheid werk die ze leveren (strikt genomen zei hij, dat redactiekosten steeds zwaarder wegen). Bij digitale uitgaven (bijv. gespecialiseerde blognetwerken) werkt het zo, dat men door kan gaan zo lang er substantiele, groeiende pageviewcijfers zijn. Kwaliteit alleen is geen garantie (getuige), volume meestal wel.

Dat krantenuitgevers zich bezinnen op het bedrijfsmodel achter het verschijnsel ‘papieren krant’ blijkt uit het karakter van de artikelen die afgelopen maanden op De Nieuwe Reporter verscheen in de categorie ‘Kranten’. Trefwoorden: ‘journalistiek verloren’. ‘terugloop’, ‘personalisering?’, ‘toegevoegde waarde’, et cetera.

Het is wellicht tekenend, dat in de trefwoordenwolk op De Nieuwe Reporter nergens het woord ‘innovatie’ te vinden is. Wordt er niet te veel gekletst en te weinig echt geexperimenteerd/gekozen?

De KB maakt via een persbericht bekend:

“(…) Het doel van het project is het ontwikkelen van een methode om Nederlandse websites te archiveren en voor altijd toegankelijk te houden. Het elektronisch depot (e-Depot) van de KB [gemaakt met IBM, EB] vormt de basis voor deze ontwikkeling. (…) De gemiddelde levensduur van een website is niet meer dan 75 dagen. (…) Het Nederlandse web bevat naar schatting 1,4 miljoen actieve websites en zeker zestig miljoen webpagina’s. (…) Om te beginnen wil de KB ervaring opdoen met het selecteren, verzamelen, beschrijven, duurzaam opslaan en toegankelijk maken van websites uit het Nederlandse domein, om zo inzicht te krijgen in de technische, organisatorische, financiële en juridische aspecten van webarchivering. Op basis van deze ervaringen wordt vanaf 2007 een selectie van Nederlandse websites duurzaam bewaard en permanent toegankelijk gehouden in een operationeel webarchief. (…)”

Zoals het hier staat, zullen alle Nederlandse sites zonder een .nl-domeinextensie niet geindexeerd worden. R-win.com zal dus enkel door Archive.org bewaard worden. Ook geen slechte bron van naslag.

De KB is niet de eerste nationale instelling die een kopie van zijn landendomein voor toekomstig onderzoek vast wil leggen. De Franse nationale bibliotheek liet ooit een kopietje van het .FR-domein maken.

De Fransen ontwikkelden de kopieertechnologie echter niet zelf, maar huurden gespecialiseerde hulp in. Alexa.com, opgericht door Brewster Kahle en dochterbedrijf van Amazon.com, bouwde afgelopen jaren behoorlijk wat kennis op over het backup’en en analyseren van websites. Die kennis wordt nu geexploiteerd via het bedrijf Capricorn Technologies, leverancier van zogeheten petaboxen. Dat zijn dozen met veel opslagcapaciteit.

Capricorn draaide de kopietjes van .FR en zette de petaboxen op het vliegtuign naar Parijs.

Wat zouden de afwegingen van de KB geweest zijn om niet de petaboxen te gebruiken, maar het eigen e-Depot?

Klik de afbeelding en de 2 links in de note om de IRL-versie van de stoel te zien. Die ‘echte’ foto’s werden eind 2004 in het Groninger Museum genomen.

Natuurlijk is het knap dat Second Life-bouwers in staat zijn om fysieke objecten zo goed te kopieren (met LSL). Maar in diezelfde virtuele omgeving worden ook muziek en video’s afgespeeld. Het gaat dan om geluid en beeld waar de openbaarmaker normaalgesproken een vergoeding voor moet afdragen.

Of geldt ook hier: wat niet weet wat niet deert.